Potentieel soort blog

Corbeil-Essones, Hotel Saraga

Het hotel
We besloten de weg te vragen aan een passant, want met het via internet geprinte kaartje lukte het niet helemaal, laat staan met het kompas.
Hotel Saraga? Gingen we daarheen???
Verbijstering lag op het gezicht van de te hulp geroepe.
We kregen directies en volgden die op, en zowaar, daar was het: Hotel Saraga.
Een terreintje ervoor met spelende kinderen in het zinderende, blakerende zonlicht.
Het gebouw stond bijkans te knappen van de hitte, want ook al was het het eind van de middag, het was nog vreselijk warm. Het viel me op dat het Afrikaanse gezinnen waren, en dat deed me denken aan wat ik aan de foon had uitgekreten toen Middelste Toekomstige Ex me de naam van het hotel had genoemd:
"Oh jeeeee... dat bevalt me helemaal niet! Je hebt echt gevraagd of er douche en wc op de kamer is? Echt waar?"
Ja, dat had hij.
Heus.

We gingen naar binnen. Een wierooklucht trof me. Lekker, maar wel vreemd sterk.
Aan de balie troffen we een leuke ronde appel. Ze was zo prachtig rond dat ze nauwelijks achter het bureautje paste en lachte wat verbaasd toen we ons aandienden.
"We hebben een kamer geboekt." zei ik verhelderend tegen Appel.
"Ah, oui?" vroeg ze verrast.
Ja, we waren toch zeker wel bekend, althans, onze boeking?
Er liepen en stonden wat mensen die ons begonnen aan te staren en bleven staan. Ik zag ze denken dat we ons vast vergisten, wat moesten wij nu in Hotel Saraga? Ik begon me ook af te vragen wat wij er deden, het was overduidelijk een migrantenhotel, en onze komst bleek ongebruikelijk.
Middelste Toekomstige Ex vertelde en ik vertaalde: het was allemaal via internet gegaan. Ik besloot af te wachten. Ze zocht een en ander uit en het bleek allemaal te kloppen: we waren bekend.

Op naar de kamer
Ze was erg aardig en riep er iemand bij, die onze bagage zou verzorgen en ons naar onze kamer zou leiden. De aangeschalde jonge vrouw was er een met een pet op, ook een Afrikaanse. Ik had al door dat dit een Afrikaans hotel was. Misschien dat we daarom zo vreselijk aangestaard werden? Ze waren wel allemaal erg aardig!

De pet lachte naar ons en vroeg me of 'dit' onze bagage was.
"Oui." zei ik zonnig
"C'est lourd?" vroeg ze (is het zwaar?).
Ik zei "Un peu, oui." (Ja, beetje wel.).
Haar reactie was fenomenaal: "Ah, alors je ne prend pas!" (Nou, dan neem ik het niet!) en ze liep demonstratief voor ons uit.
Ik ging een hoekje om, denkend dat daar de lift was, maar neen: twee hoog moesten we zijn en er was geen lift... Dat met alle tassen!
Middelste Toekomstige Ex nam lief de zware dingen en ik zat in mezelf te lachen om de situatie, al was ik ook ietwat pissig dat Middelste Toekomstige Ex weer eens het goedkoopste van het goedkoopste had gewild uit zunigheid. Maar ik wist het niet zeker, he.
Na de eerste trap begon het vreemd te ruiken, en na de tweede was het me duidelijk: dit was een Schimmelhotel. Jawel. Pure schimmeldampen sloegen me om het lijf. Ik werd er wat moedeloos van, het stonk zo intens dat ik er hoofdpijn van begon te krijgen. Ik hoopte dat het in de kamer minder zou zijn.

De kamer
De Pet probeerde een deur open te maken maar dat lukte niet, dus ze moest een andere sleutel halen. Okee.
We wachtten in spanning af, ik snakte naar een lekkere douche in onze kamer. Ze kwam terug en ja, daar ging de deur open. Ik wilde naar binnen maar dat kon niet zo makkelijk want het bed stond ervoor, ik moest Pet voorlaten. Een voor een gingen we de kamer in waarbij we meteen naar links moesten om voor het bed te staan wachten tot iedereen door de deur was. Toen kon de deur dicht en kon er worden doorgelopen, voor het bed langs, naar de andere kant van het bed.
Eenmaal binnen was het ook wat lastig naar buiten gaan, je moest eerst voor de deur gaan staan (naast het bed), dan zijwaarts bewegen om ernaast te kunnen staan, en dan de deur pas openen. Anders paste het gewoon niet, het bed stond in de weg. Maar het wende.

De kamer was erg klein en was voornamelijk gevuld met Bed. Het tapijt was erg vies maar gelukkig was daar het bed dat zoveel mogelijk bedekte.
Pet vroeg of ik nog een kussen extra wilde, nou, graag! Er lag er namelijk niet echt een.
Dat ging ze halen.

De douche
Ik keek eens om me heen, waar was de douche? Achter dat wrakke schotje? Neen, daar hield zich een wasbakje onledig: er stond een klein beetje water in. Ik zocht met mijn ogen naar de deur van de douche: daar was ik echt aan toe.
Pet was inmiddels terug en ik vroeg haar naar de douche. Nou, gewoon, ze zou wel even laten zien waar... we heen moesten 😭
We liepen de schimmelgang af en kwamen in de hal waar zich twee kleurcodes bevonden: geel en orange. Wij stonden erg in Orange. We dienden dus de Orange douches te gebruiken, en de Orange wc's.

Ik hield me goed en we liepen terug naar de kamer. Ik vroeg of er 'jetons' voor de douche moesten worden gebruikt. In godsnaam, niet ook nog eens een muntjesdouche! Maar ze glimlachte en lachte wat en zei "Nooooon! Pas besoin de jetons ici!" wat ik een gelukje vond waar ik me aan vastklampte.
Ze ging haar andere dingen doen en ik zonk neer op het bed met kussen.

Ik moest ineens ook dringend plassen en Middelste Toekomstige Ex ging mee. We dienden ons strikt aan de kleurcode te houden want we waren in afdeling Orange, maar, had Pet gezegd, het maakte tegelijk ook niet zo heel veel uit.
Braaf trok ik eerst dus wc Orange 1 open. Ik wist niet wat ik zag/rook. De vloer was vies maar bovendien ook plakkerig. Het stonk erg naar urine.
Dan de andere Orange wc. Ik ging erin. Geen licht. Wat nu?
Dan maar Jaune.
De eerste Jaune had ook geen licht.
Dan maar de tweede Jaune, besloot ik kordaat, en rukte de deur open.
Edoch, die was zo mogelijk nog viezer dan de eerste Orange... Ook daar een plakvloer.

Inmiddels begon mijn blaas zich bijkans al te ontsluiten, dus ik MOEST plassen. In deze wc dan maar, in godsnaam.
Ik liep zoveel mogelijk langs de rand van de wc en ging niet zitten, dan maar doen alsof het een hurktoilet was. Dat was dan ook weer passend bij deze entourage; gewoon de moed erin houden!
De urinedampen sloegen me om het hoofd en ik deed het zo snel mogelijk. Het licht flakkerde wat maar bleef aan, gelukkig.
Bij het doortrekken spatte het water op. Dat zou douchen worden! Echt zin in.

We gingen terug naar onze schimmelkamer. Pet had gezegd dat dit een erg hete kamer was en dat was te merken, het was er knap benauwd. Er was maar een klein raampje maar dat was gelukkig open. Er hing geen gordijn maar wel een soort dekje of zo met een trektouwtje. Dat afbrak. Ik hing er maar iets anders voor.