Potentieel soort blog

De Madonna van Corbeil-Essonnes

Waar kun je eten?
Middelste Toekomstige Ex wilde iets gaan eten en aangezien we nog geen supergoedkope super hadden gezien was er niets aangeschaft. Dat werd Uit Eten!
We liepen naar beneden, naar de 'foyer'.

Bij de balie stonden veel mensen: iemand kon ons vast helpen met het vinden van een restaurant.
"Ik loop vast naar de auto, vraag jij vast de routebeschrijving." zei ik tegen Middelste Toekomstige Ex.
"Nee, doe jij nou..." antwoordde hij.
"Je kunt toch wel even aan ze vragen waar een restaurant is?" zei ik verbaasd.
Maar hij durfde niet (de angstjak!).

Ik ging redelijk dichtbij de menigte mensen staan en vroeg 'in het algemeen' of er ergens een restaurant was, een paar mensen tegelijk aankijkend. Er zou toch wel iemand iets weten.

"Eh, non, pas vraiment..." was de reactie van de vrouw, die het dichtstbij stond.
Wat? In geheel Corbeil-les Essonnes geen resto?
"Non... Ben, 'y a Madonna." zei ze wat aarzelend.
"Un Madonna?" herhaalde ik.
"Oui." en ze vroeg het nog na: "'Y a un Madonna, oui? Tout près de l'école. C'est tout, hein?". (Er is toch een Madonna, he, vlak bij de school? Dat is toch het enige?)

"Jazeker." zei de man, die nu het tafeltje in de foyer bemande, er was wel DEGELIJK een Madonna!
Die Madonna was kennelijk iets geweldigs want ik zag de ogen van vele andere gasten al glimmen. Ik verheugde me derhalve op de Madonna.
Waar we die konden vinden werd ons uitgelegd. We kregen aanwijzingen: straat uit en omhoog, langs rotonde, langs rotonde, langs rotonde, langs rotonde, onder viaductje, langs rotonde, langs rotonde, langs school... het waren gelukkig echt heel, heel aardige mensen die echt de tijd namen voor deze instructies.

We gingen vol goede moed op weg. We kwamen op het blakervoorplein de ronde appel tegen, die ons vroeg of we lekker gingen wandelen.
"On va au Madonna!" zei ik stralend.
Ze glimlachte lief en zei dat we ook best daarna nog konden rondlopen. Volgens internet waren er 'des abords boisés' rondom het hotel. Er stond hiervoor een handjevol ietwat pokdalige boompjes en struikjes bij het hotel hun best te doen. Maar ook op weg erheen trof ons niet echt veel groen, het was allemaal voornamelijk hoogbouw van treurbeton waarlangs van die suburbtranen liepen.

We gingen braaf de straat uit en omhoog, toen namen we de vele rotondetjes, ook die met de treurboom, naar wie ik even wuifde.
We gingen onder het 'viaductje' door, redeen langs de stoffige huisforten, de grauwe betonmuren en lege straten: god, wat was er weinig volk op straat! En het was zo warm.
Na de laatste dosis rotondes kwamen we in de buurt, dat moest wel want we waren al voorbij de school.
En ja hoor: daar lag het... De Madonna!
Op de gevel prijkte trots'MacDonalds'.